Da capo

เอนทรี่นี้เป็นเอนทรี่ review ตัวละครของ Saint Seiya -The Lost Canvas- ค่ะ
แน่นอนว่าตอนที่เริ่มเขียนเอนทรี่นี้ตัวละครยังออกมาไม่ครบทุกตัว เพราะฉะนั้นเมื่อมีตัวละครใหม่ ๆ ออกมาหรือคอมเม้นท์ของตัวละครที่เขียนไปแล้วมีการเพิ่มเติมหรือแก้ไข จะมาแก้ไขที่เอนทรี่นี้ค่ะ
พูดให้ถูกคือ เขียนเพื่อสนองความอยากของคนเขียนเอง (ทุกเอนทรี่แหล่ะ)

ขอเตือนว่าเอนทรี่นี้มีเนื้อหา Y สำหรับท่านที่ไม่เข้าใจหรือไม่อาจรับได้ขอให้ปิดเอนทรี่นี้ไปเลยค่ะ
และทุกอย่างที่เขียนไปเป็นความเห็นส่วนตัวทั้งสิ้นค่ะ

ตัวละครเอก

ชื่อ : เปกาซัส เทนมะ
ชื่อเรียก : เทนมะ (ไม่คิดจะหาชื่อเรียกอื่นให้หรอกค่ะ)

ตัวเอกของเรื่อง เป็นเด็กกำพร้าอยู่โรงเลี้ยงเด็กกำพร้าเดียวกับซาช่าและอารอน โดยโดโกะเป็นคนพบและพามาที่แซงค์เพื่อฝึกเป็นเซนต์
โดยจากคำบอกเล่าของอัสมิตาแล้ว ด้วยพันธะเมื่อครั้งอดีตกาล ทำให้เซนต์เปกาซัสทุกรุ่นมีความเกี่ยวพันกับราชานรกอย่างลึกซึ้ง (แต่ตอนเซย่าไม่เห็นจะเกี่ยวกันเท่าไหร่เลยอ่ะ)
ตอนแรกต้องบอกว่าทำท่าเหมือนจะลืมหมอนี้ไปประจำ แต่ปรากฏว่าอาจารย์แกเขียนภาคนี้เขียนออกมาให้แม้แต่ (?) เทนมะก็ยังมีบทประทับใจได้ ท่านช่างเก่งจริง ๆ (><)b
ตอนนี้ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบเทนมะขึ้นไปเรื่อย ๆ ตอนแรกค่อนข้างจะมองว่าเทนมะ = เซย่า แต่จริง ๆ แล้วเทนมะก็ยังต่างจากเซย่า ถึงจะมีนิสัยเถรตรงเหมือนกัน แต่เทนมะก็เป็นคนที่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาจะทำให้แก่คนอื่นได้ เทนมะมีอารมณ์ มีความทุกข์ แบกรับอะไรหลาย ๆ อย่างไว้มากกว่าเซย่า (หรืออาจจะพอ ๆ กัน แต่ของเซย่ามันมักจะทำให้คนดู...ข้าพเจ้าอ่ะคะ...ลืมตลอดว่าจริง ๆ มันตามหาพี่สาวอยู่นะ)
โดยส่วนตัวแล้ว ข้าพเจ้าก็ขอภาวนาให้เทนมะได้เจอกับตอนจบที่ดี ๆ ด้วยเถอะ

ชื่อ : อาเธน่า ซาช่า
ชื่อเรียก : อาเธน่า, ซาช่าจัง (ไม่รู้ว่าที่เรียกว่าจังนี่ถือเป็นการล่วงเกินหรือเปล่าเนี่ย)

ร่างจุติในยุคนี้ของอาเธน่า รู้สึกว่าจะเป็นพี่น้องท้องเดียวกับอารอน เจอกับเทนมะตั้งแต่ยังเด็กแต่ถูกคนขอไปเลี้ยงก่อน ซึ่งก็คือซิซีฟอส (อืม ถ้าเป็นไปได้อยากให้อาจารย์ช่วยเขียนให้จัง อยากรู้ว่าเจอกันยังไงเนี่ย โรคโลลิค่อนกำเริบ >[]<)
แต่ตอนเด็ก ๆ ซาช่าจังน่ารักใช้ได้ ชอบฉากที่คุยกับมิตะซังสุด ๆ ดูใสแต่เข้มแข็งดี อย่างนี้ค่อยเข้าใจว่าทำไมพวกเซนต์มันถึงได้ยอมตายให้ได้
ถ้าให้เทียบกับซาโอริแล้วซาช่าจังจะดูเป็นการ์ตูนผู้หญิงมากกว่าเยอะ ความเป็นคุณหนูแทบไม่มี
อายุเท่าไหร่ยังไม่มีการเฉลย (ซึ่งก็คิดว่าคงจะไม่เฉลยแล้วล่ะ) แต่คาดว่าคงไม่ห่างไกลเลย 13 ไปเท่าไหร่ ซึ่งเรื่องหน้าอกก็ปลงไปซะเถอะ แต่เท่าที่ดูแล้วของคุณหนูซาโอริน่าจะยังใหญ่กว่า (พูดเรื่องอะไรฟะ)
แต่ไม่รู้ว่าทำไมนะ ทั้งอาจารย์คุรุม่าดะ ทั้งอนิเมสต๊าฟ และอาจารย์เทชิโรกิ ถึงได้อยากให้อาเธน่าเป็น "น้องสาว" นัก
ขอบอกว่าภาคนี้ยิ่งอ่านไป ยิ่งกรี๊ดซาช่าจังมาก ๆ โดยเฉพาตอนที่ 82 อ่านแล้วโมเอมากถึงมากที่สุด (><)
มากถึงขนาดที่อยากจะเปลี่ยนไปเชียร์ให้ซาช่าจังไปคู่กับเฮียซิแทน 

ชื่อ : ฮาเดส อารอน
ชื่อเรียก :อารอน, ท่านฮา

ร่างจุติของฮาเดส พี่ชายของซาช่า (ยืนยันแล้วว่าท้องเดียวกันด้วย) เดิมเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงมาที่เดียวกับเทนมะ งานอดิเรกและงานหาเลี้ยงคือการวาดภาพ รักสงบ สุภาพ และจิตใจงดงาม (ไม่รู้ว่าเพราะเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์เลยต้องโดนท่านฮายึดร่างหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนี้ทำความชั่วบ้างอาจจะเป็นการดีกว่าก็ได้นะ)
พอโดนท่านฮาเข้าสิงจะว่านิสัยเปลี่ยนมันก็คงใช่ แต่ให้ข้าพเจ้าดูแล้วเหมือนกับว่าไอ้นิสัยที่เก็บกดเอาไว้มันระเบิดออกมาซะมากกว่า อ่านมาตอนหลัง ๆ ชักสับสนว่าคนที่ลอยไปลอยมาอยู่เนี่ยคือท่านฮาจริง ๆ หรือคืออารอนกันแน่ เพราะเท่าที่ดูแล้วมันมีหลาย ๆ อย่างที่ไม่น่าจะใช่ท่านฮาเลยอ่ะคะ...(= =;

โกลด์เซนต์

ชื่อ : อาริเอส ชิออน
ชื่อเรียก :ท่านชิออน

รู้ ๆ กันอยู่ว่าอาจารย์ของทั่นมู แต่งานนี้ทั่นมูไม่ออกเลยแนะนำอย่างนั่นไปก็ไม่ได้ ท่านชิออนเป็น 1 ใน 2 คนที่รอดชีวิตจากสงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งนี้ แล้วก็กลายเป็นเคียวโกที่มีอายุ 261 ปีโดยไม่ต้องพึ่ง Meso...อะไรนั่น (ในอีกความหมายเรียกว่าใกล้เคียงกับปีศาจเลยนะ แถมตัวก็ไม่หดด้วย)
มาพูดกันถึงท่านชิออนในภาคนี้ดีกว่ารู้สึกว่าในภาคนี้ท่านชิออนน่าจะอายุ 18 ปี อืม ถ้าเทียบกับตอนสมัยอายุ 261ปีแล้ว แล้วบอกว่าในภาคนี้ท่านชิออนดูท่าทางเป็นคนใจร้อนก็คงว่าไม่ได้ต้องเรียกว่ากาลเวลามันเปลี่ยนคนได้จริง ๆ และไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นท่านชิออนที่โกรธจนเดือด แถมยังทำท่าทีลนลานอีก....น่ารักโคตร อยากให้ทั่นมูได้มาเห็นจัง
ท่านชิออนเป็นศิษย์ของฮาคุซังซึ่งก็เท่ากับว่าเป็นศิษย์พี่ของเจ๊ยู และเท่าที่ดูแล้วท่านชิออนเป็นศิษยฺที่ติดอาจารย์ (อีกเช่นเคย) แต่คราวนี้มาในแนวแบบซึนเดเร่ (?) ดูแล้วเหมือนน่าจะมีปากมีเสียงกับฮาคุซังอยู่บ่อย ๆ แต่จากอาการที่แสดงออกมาเรียกว่า ตอนเดเร่ก็ไม่น้อยไม่กว่าตอนซึนเลยค่ะ (^^;
แต่โดยส่วนตัวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะท่านชิออนในภาคนี้ดูแล้วยังอ่อนอยู่มาก ๆ ไม่มีราศีเคียวโกอย่างตอนภาคหลักเลยค่ะ (TwT)
ท่านชิออนแบบนี้ก็น่ารักหรอก แต่ชอบท่านชิออนแบบราชินี (โอโอคุ) มากกว่าอ่ะ (><)
แถมมาช่วงหลัง ๆ ท่านชิออนดูแล้วไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ จนมีข่าวลือว่า จริง ๆ แล้วใช้เส้นถึงได้ขึ้นมาเป็นโกลด์ได้...
ไม่จริ๊~~~~~~~ง!!!!! มันต้องมีบทให้ท่านชิออนได้แก้ตัวแน่ ๆ ค่ะ ข้าพเจ้าเชื่อเช่นนั้น!!

ชื่อ : เทารัส อัลเดบารัน
ชื่อเรียก :คุณวัว (บารันเนี่ยให้หมายถึงอัลเดบารันในภาคปัจจุบันก็แล้วกัน)

งานนี้ต้องบอกอย่างเดียวว่า "เท่กว่านี้มีอีกไหม!?"
พูดตามตรงเลยค่ะว่า พออ่านภาคนี้แล้ว ตั้งแต่ตอนที่คุณวัว Vs คางาโฮะ (ตอนที่ 35 - 41) เรื่อยมาจนถึงตอนที่แกจากไป (ตอนที่ 50) ชักเริ่มหลงรักคุณวัวมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่แล้วแกก็มาไปตอนที่ความเท่ของแกไต่ถึงขั้นพีกจากเมื่อก่อนที่บอกว่าชอบ แต่ว่ามักจะลืมบารันไปประจำ แต่ภาคนี้ต้องบอกว่าหลงรักแกมาก (><) อ่านแล้วอดไม่ได้ที่จะกรี๊ดแก และจะเปลี่ยนใจไปเป็นแฟนแกอยู่หลายครั้ง (^^;
คุณวัวออกโรงครั้งแรกเมื่อตอนที่ 27 (กรุณาเทียบรูปแรกกับกับหลัง ๆ ^^) ซึ่งตอนที่ออกโรงมาคุณวัวแสดงท่าทีที่ไม่ค่อยชอบมิตะซังออกมาอย่างค่อนข้างเห็นได้ชัด (พูดออกมาตรง ๆ เลยแหล่ะ) จึงทำให้ดูครั้งแรกแล้วรู้สึกว่าคุณวัวเป็นคนที่เถรตรง และค่อนข้างใจแคบ แต่เมื่อได้อ่านตอนที่สู้กับคางาโฮะ แล้วถึงได้เข้าใจว่า จริง ๆ แล้วแกเป็นคนที่ใจกว้าง มองคนลึก และค่อนข้างยอมรับในตัวของอีกฝ่าย (ถ้าสามารถทำให้แกยอมรับได้) หลายฉากที่อ่านแล้วรู้สึกว่าแกเป็นคนที่น่ารักโดยเฉพาะที่แกชมและยอมรับในตัวคางาโฮะ และฉากที่แกเอาเหล้าไปฝากลาที่วิหารเวอร์โก้ตอนแรกนึกว่าแกจะเป็นคนเคร่งระเบียบแต่จริง ๆ แล้วคุณวัวก็ยังคงเหมือนกับบารันในภาคหลักที่เป็นคนสบาย ๆ
ในภาคนี้คุณวัวชื่อเดิมว่าฮัสการ์ด และมีศิษย์อยู่ 3 คน

ชื่อ : เจมินี่ ????
ชื่อเรียก :เจมินี่ (เรียกงี้ไปก่อน)

ปัจจุบันยังที่มึนงงว่า ตกลงแล้วผู้ที่ออกมายืนแถวในภาพนี้เป็นคนเดียวกับผู้ที่อยู่ด้านล่างหรือไม่
ซึ่งก็น่าสงสัยมาก เพราะพี่เดฟที่ออกมาสวมคลอธเจมินี่ในตอนที่ 141 ผิวคล้ำจนดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนเดียวกับบุคคลในภาพได้
หรือว่า ภาคนี้ เจมินี่เองก็มีสองนิสัย และไม่ไดเปลี่ยนแค่เฉพาะสีผม แต่เปลี่ยนถึงสีผิวด้วยกัน?

ชื่อ : เจมินี่ เดฟเทรอส
ชื่อเรียก : พี่เดฟ

ยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะใช่เจมินี่หรือเปล่า แต่เอาเป็นว่ามาใส่แยกไว้ตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน (^^;
บุคคลประหลาดที่ถูกเรียกว่า ยักษ์แห่งเกาะคาน่อน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรเอาไว้ คนในหมู่บ้านถึงได้กลัวกันนัก (แต่ดูได้จากรูปกัดโล่ห์ แล้วก็พอจะเข้าใจ...)
จากหลาย ๆ อย่าง ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่า น่าจะเป็นแฝดผู้น้อง หรือไม่ก็ผู้พี่ของเจมินี่ (น่าจะเป็นแฝดกันอีกอ่ะแหล่ะค่ะ...) สาเหตุที่มาอยู่ที่เกาะคาน่อนยังเป็นปริศนาอยู่
รู้จักกับมิตะซัง ซึ่งดูจากวิธีการพูดว่า เพื่อนเก่า แสดงว่าน่าจะรู้จักกันมานานพอสมควร

ชื่อ :แคนเซอร์ มานิกอลโด้
ชื่อเรียก :คุณปู

มาภาคนี้คุณปูเท่มาก ๆ เท่แบบกวน ๆ ทราม ๆ ถูกใจข้าพเจ้ามากค่ะ เพราะบุคคลิกแบบนี้จะไปหาในเซนต์คนอื่นก็คงไม่หาไม่ได้ เรียกได้ว่า นอกจากคุณปูแล้วไม่มีใครที่เหมาะจะกระโดดด้วยท่าปูนั่นอีกแล้ว
ทางด้านความคิดน่าจะไม่ต่างจากเดสมาส์กเท่าไหร่ แต่เวลาพูดกลับให้อารมณ์น่าเชื่อถือมากกว่ารุ่นหลังซะอีก (เพราะบุคลิกกับหน้าตาเลย ชัวร์) แต่ที่แน่ ๆ ปากไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ เพราะบอกว่าที่คุณวัวตายเพราะอ่อนแอ....(ทั้งที่จริง ๆ แล้วโคตรเก่งเลยคุณวัวภาคนี้)
คุณปูในภาคนี้เป็นศิษย์ของเคียวโกซึ่งเป็นแคนเซอร์คนก่อน เท่าที่ดูแล้วเหมือนจะเป็นคนที่มักจะได้รับมอบหมายให้ไปทำงานแบบลับ ๆ นะคะ....
แล้วก็ไม่นึกว่ามาภาคนี้แล้ว คุณปูจะได้อิมเมจเป็นคนที่ติดอาจารย์มากถึงขนาดนี้!! แต่ให้ข้าพเจ้าพูดแล้วมาเจอแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบน่ะคะ เพราะมันเหมือนกับเป็นแก๊ปเลยทำให้ยิ่งดูยิ่งผิดคาดยิ่งน่ารัก (^^) แต่ก็เข้าใจคุณปูล่ะ ท่านอาจารย์ออกจะทั้งน่ารัก ทั้งอ่อนโยน แบบนั้น (แอบโมเอ 2 คนนี้อยู่แบบลึก ๆ เหมือนกันนะ)
ตอนที่คุณปูอยู่กับท่านอาจารย์ก็ว่าน่ารักนะคะ แต่คิดว่าตอนที่อยู่กับพวกเทนมะก็น่ารักไปอีกแบบ (^^) <-- เออ พูดไปพูดมามีแต่คำว่าน่ารักมากกว่าเท่... ก็คุณปูน่ารักนี่นา (><)
จริง ๆ แล้วแกเป็นคนดูแลคนเก่งหรอกนะคะ
ถ้าให้พูดแล้ว ตอนที่คุณปูสู้กับเจ๊เวเนี่ย แทบจะเรียกได้เลยว่า เป็นตอน Best ตอนหนึ่งเลย ถ้าให้ข้าพเจ้าเลือก เพราะน่ารักทั่้งคุณปู แล้วก็เจ๊เว แถมทั้งเทนมะ ยาโตะ กับเจ๊ยูก็จะมีหลุด ๆ ให้รู้สึกน่ารักไปหมดทุกคน ชอบมาก ๆ ค่ะ
ชอบคุณปูที่แบบว่าอยู่ต่อหน้าก็พูดจาใช้รูปสุภาพ แต่อยู่ลับหลังก็เรียกว่า "ตาแก่" อ๊าก อย่าให้เซจิซังแกได้ยินเชียวนะ (><)

ชื่อ :เลโอ เรกูลัส
ชื่อเรียก : เรซัง

โกลด์เซนต์ที่ (น่าจะ) อายุน้อยที่สุด เท่าที่ดูแล้วน่าจะรุ่นเดียวกับเทนมะแล้วก็ยาโตะ
เห็นภาพแรก ๆ ทำหน้าตาซีเรียสแบบนี้ แต่จริง ๆ แล้วเป็นเด็กอารมณ์ดีมากนะคะ ออกจะเทนเน็น..ไม่หน่อยอ่ะค่ะ เยอะด้วย
ทั้งที่ตอนก่อนที่จะมาที่แซงค์ ฯ (โดยแมวมองระดับมือพระกาฬ ซิซิฟอส) ดูท่าทางจะลำบากไม่น้อย แบบนี้ต้องขอบคุณเฮียมาก ๆ ที่ทำให้เรซังกลายเป็นเด็กใจกว้าง ที่ถึงจะโดนเขาทั้งเหน็บทั้งด่าก็ยังยิ้มออกมาได้ (ข้าพเจ้านับถือเรซังข้อนี้มากนะคะเนี่ย T w T)

ชื่อ :เวอร์โก้ อัสมิตา
ชื่อเรียก : มิตะซัง (三田さん)

ตั้งแต่ออกโรงแค่ตอนเดียวท่านก็โดนพวกเดียวกันวิจารณ์ซะเกือบเละ โดนคุณวัวเกลียดบ้างหละ โดนหาว่าไม่เข้าร่วมสงครามศักดิ์สิทธิ์บ้างหละ (แต่พี่แกเข้าแล้วนะ เข้าก่อนคนพูดอีก) ไม่เข้าใจบ้างหละ ผิดศาสนาบ้างหละ ซึ่งเลยทำให้พี่แกมีอิมเมจเหมือนเป็นคนไร้มิตรยังไงก็ไม่รู้ (แต่ท่าทางจะเป็นคนที่มีโลกเป็นของตัวเอง เลยไม่แคร์ใครเท่าไหร่) ตอนเป็นชาคะ ถ้าถามว่าใครพอที่จะเป็นเพื่อนได้ก็คงมีทั่นมูนี่แหล่ะ แต่คราวนี้ทั่นมูไม่อยู่ (ข้าพเจ้าก็ไม่คิดว่าท่านชิออนที่กลายเป็นคนใจร้อนไปแล้วจะเป็นเพื่อนกับมิตะซังได้ด้วยสิ)
อาเธน่าสามารถชนะฮาเดสได้ในครั้งนี้ต้องยกความดีความชอบให้มิตะซังแทบทั้งหมด เพราะนอกจากจะเป็นคนที่หาวิธีมาผนึกไม่ให้สเปคเตอร์ลุกขึ้นมาได้แล้ว ยังสละชีวิตตัวเองทำสร้อยประคำที่ชาคะมันเอาไปถือตอนหลังนั้นอีก ตอนตายซึ้งสุด ๆ ไม่รุ้ว่าพวกโกลด์คนอื่น ๆ ถ้ารู้เรื่องแล้วจะทำหน้ากันยังไงหนอ.....
และเท่าที่ดูมาถึงตรงนี้ (ตอนที่ 52) คนที่นิสัยยังไม่เปลี่ยนไปจากภาคหลักเท่าไหร่ก็เห็นจะมีมิตะซังนี่แหล่ะคะ ต้องเรียกได้ว่าตอนอาจารย์คุรุม่าดะเขียนชาคะออกมา อาจารย์เขียนได้เรียกว่าที่สุดของคาแร็กเตอร์เลยทีเดียว อาจารย์เทชิโรกิเลยไม่ต้องไปขยายความนิสัยของมิตะอีก...เลยเป็นที่น่าเสียดาย เพราะเท่าที่ดูแล้วไม่ค่อยมีคนพูดถึงมิตะซังเท่าไหร่ คงเพราะมิตะซังไม่ต่างกับชาคะเท่าไหร่ เลยทำให้ไม่มีอิมแพ็คล่ะมั่งค่ะ เมื่อเทียบกับ ปลา วัว และปูแล้ว......
แต่ถ้าจะให้พูดแล้ว อดแปลกใจหน่อย ๆ ไม่ได้ที่ มิตะซังค่อนข้างให้ความสำคัญกับซาช่าจังมากผิดคาด (รู้สึกอดปลื้มหน่อย ๆ ไม่ได้ที่ฉากระลึกความหลัง ><)
แบบว่าซาช่าจังในความทรงจำของมิตะซังน่ารักโคตรค่ะ
เลยทำให้รู้สึกว่า ถ้ารองลงมาจากเฮียซิแล้ว ก็คงมีมิตะซังนี่แหล่ะ ทีให้ความสำคัญมากที่สุด

ชื่อ :ไลบร้า โดโกะ
ชื่อเรียก : โดโกะ

อาจารย์ของเทนมะ แต่เจ้าตัวยืนยันว่า เป็นแค่ลูกพี่ ซึ่งเท่าที่ดูแล้วข้าพเจ้าก็ชอบโดโกะตอนที่เป็นลูกพี่มากกว่าที่เป็นอาจารย์ของชิริวอ่ะคะ (^^;
และเท่าที่ดูแล้วนอกจากกับท่านชิออน โดโกะน่าจะสนิทกับคุณวัวพอสมควร
โดโกะในภาคนี้ดูแล้วจะบางทีก็ใจร้อนบางทีก็ใจเย็น แต่ก็อย่างว่าเพราะเพิ่งอายุแค่ 18 จะให้เอาไปเทียบกับตอนเป็นโยดาก็ลำบาก
และทั้งที่ว่าน่าจะรอด แต่ปัจจุบัน (ตอนที่ 90 กว่า ๆ) ก็เอาตัวเข้าแลกสู้กับท่านฮาเพื่อให้พวกเทนมะหนีไป ส่วนตัวเองก็โดนท่านฮาเอาดาบแทง (ดูแล้วน่าจะเข้าใจว่าตายแล้ว แต่...) แต่โดยส่วนตัวแล้วข้าพเจ้าว่ายังไงก็น่าจะรอดเลยไม่รู้สึกเป็นห่วงเท่าไหร่ (^^;

ชื่อ :สกอร์เปี้ยน คาร์เดีย
ชื่อเรียก : คาลซัง

อีกหนึ่งตัวอย่างของความสำเร็จของอาจารย์ผู้เขียนในการเพิ่มความเด่นให้แก่ตัวละคร
สุดยอดของความเอโรยและ S แห่งแซงค์ ฯ (=w=)
ตัวละครสุดเมะ สุด S และสุดที่รักของข้าพเจ้าค่ะ (><)
แต่น่าเศร้านักที่คาลซังไปเร็วมากมาย แบบว่าสูสีกับฟีก้าจังเลยมั่งคะเนี่ย
ซึ่งส่วนตัวก็คิดว่าที่อาจารย์แกเขียนออกมาถึงคาลซังก็นับว่าดีมาก ๆ ค่ะ เพราะออกนิสัยให้เห็นอย่างชัดเจน (ผิดกับมิโล่ที่บทน้อย แล้วก็ดูนิสัยไม่ค่อยออกด้วย = =;)
โดยส่วนตัวแล้ว ถึงคาลซังจะบอกว่าสู้เพื่อตัวเอง แต่เอาเข้าจริงแล้ว คาลซังก็สู้เพื่อคนอื่นอยู่ดีอ่ะแหล่ะค่ะ
ท่านคาลคิดว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน จึงไม่ได้คิดว่าอยากจะมีความฝันอะไรอย่างอื่นนอกจากจะได้ใช้ทุกอย่างของตัวเองและตายให้สมอย่างที่เซนต์ควรจะเป็น แต่เมื่อคาลซังคุยกับท่านเด ความฝันของท่านเดก็เหมือนกลายมาเป็นความฝันของคาลซังกลาย ๆ อย่างที่คาลซังยังกลับมาช่วยยูนิตี้ออกไป ซึ่งส่วนตัวแล้วข้าพเจ้าว่าแรงกระตุ้นอย่างหนึ่งก็คือ ท่านคาลไม่อยากให้ความฝันของท่านเดต้องสูญสลายไปด้วย (บทความนี้ผสมความ Y ด้วยค่ะ โปรดใช้วิจารณญาณ)
ซึ่งถ้านึกถึงตรงนี้แล้วจริง ๆ คาลซังแกก็นึกถึงคนอื่นมากกว่าที่ตัวแกจะรู้ตัวซะอีกนะคะเนี่ย (= 3=)
เอ.. หรือว่า เพราะนั่นคือท่านเดกันคะ (=_,=)+
แต่มาตอนหลังก็อยากร้องไห้... orz
ไหงสุดท้ายท่านคาลตายแต่ราดาดันรอด เท่ากับว่า SN ยังคงทำ "สถิติท่าไม้ตายที่ไม่เคยฆ่าใครได้" อยู่นะคะเนี่ย
โอ้ว ก็อด อาจารย์ใจร้าย (><)

ชื่อ :ซาจิทาเรียส ซิซีฟอส
ชื่อเรียก : เฮียซิ, เฮีย

ในขณะที่คาลซังรั้งตำแหน่งโคตร S เฮียแกก็รั้งตำแหน่งโคตร M เหมือนกันค่ะ
จากเหตุการณ์ทะลวงอกและจิ้มตาตัวเองจนบอด ทำให้หลายคนพร้อมใจกันยกตำแหน่งโคตร M นี้ให้ (= 3=;
แถมพ่วงสมญานามโลลิค่อนประดับบ่าเข้าไปอีก...
เป็นคนที่ไปเจอซาช่าที่อิตาลีและพากลับมา แสดงว่าคนที่เป็นคนทำเรื่องขอรับซาช่ามาก็คงจะเป็นเฮียนี่แหล่ะคะ ไม่รู้ว่าเวลาเซ็นเอกสารแล้วเรียกว่ารับไปเป็นบุตรใช่ไหมค่ะเนี่ย เท่ากับว่า ในช่องผู้เป็นบิดาคงต้องเป็นชื่อเฮียแน่ ๆ เลย (>v<)
เฮียซิบทหายไป นอนอย่างเดียวอยู่ช่วงหนึ่งเพราะโดนศรของฮาเดส (ที่ตัวเองเป็นคนยิงไปแล้วสะท้อนกลับมาโดนตัวเอง...orz) แต่ก็กลับมาเข้าสู่หน้าฉากอีกครั้งด้วยความช่วยเหลือของซิดซังและซาช่าจัง (เทนมะล่ะ?) ซึ่งจริง ๆ แล้วที่เฮียแกไม่ยอมตื่นขึ้นมาง่าย ๆ เพราะรู้สึกผิดและคิดว่าตัวเองเป็นคนทำให้เกิดสงครามครั้งนี้ขึ้นมา แต่ด้วยความรัก (?) ของอาเธน่า (ตอนที่ 82 ผุ้ที่เป็นโลลิค่อนจะยิ่งอ่านแล้วโมเอเป็น 10 เท่า) ทำให้เฮียซิยอมตื่นขึ้นและสาบานว่าถึงตายไปก็จะปกป้องอาเธน่าตลอดไป (คำสาปที่มีผลไปถึงชาติต่อ ๆ ไป... ^^)
ซึ่งเท่าที่ว่าไว้ รู้สึกว่าเฮียซิแกจะเป็นคนที่เรียกว่าได้แม้แต่ในโกลด์ ก็จะจัดอยู่ในพวกสูงด้วยวัยวุฒิและคุณวุฒิ เพราะงั้นพอแกกลับมาแล้วเคียวโกไม่อยู่ เฮียซิเลยได้รั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ไปโดยปริยาย (เจมินี่ป็นยังไงบ้างเนี่ย...)

ชื่อ :แคปริคอน เอลซิด
ชื่อเรียก : ซิดซัง

เพิ่งออกมาตอนเดียวก็ต้องบอกได้อย่างเดียวว่า คมกริบ มากค่ะ (=_,=+
ข้าพเจ้าโมเอตั้งแต่ตอนรู้ความหมายของชื่อแล้ว รู้สึกว่าถ้าเป็นซิดซังล่ะก็ยินดีเรียกด้วยความหมายจริง ๆ ของชื่อเลยก็ได้ค่ะ (= 3=)
เท่าที่ดูที่โผล่มาท่าทางพี่แกจะมาคนละสไตล์กับคุณปูเลย แถมท่าทางภาคนี้จะยิ้มยากกว่าตอนภาคหลักเยอะ ชูร่ายังยิ้มบ้างนะคะ แต่ซิดซังไม่มียิ้มเลย แต่ก็ถูกใจที่ตรงนั้นแหล่ะค่ะ (><)
แถมนิสัยก็ถูกใจมาก ๆ เพราะพี่แกเป็นคนพูดน้อย และแสดงออกด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด แล้วก็เป็นผู้ใหญ่เอามาก ๆ (>w<)
เรียกว่าถ้าได้มีหัวหน้าเป็นแบบแกละก็ข้าพเจ้ารักตายเลยค่า!!!!! อดอิจฉาลูกน้องของซิดซังไม่ได้เลยนะคะเนี่ย (>0<)  
ถ้าให้พูดแล้ว ในเรื่องนี้ คำว่า บุชิโด เนี่ยเรียกว่าเหมาะกับซิดซังมาที่สุดแล้วค่ะ ข้าพเจ้ายังอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมท่านไม่เป็นคนญี่ปุ่นไปเลยนะเนี่ย (>w<)
แต่ถ้าให้พูดแล้วในเรื่องนี้เนี่ย ข้าพเจ้ารู้สึกว่าคราวนี้ซิดซังจะให้ความสำคัญกับลูกน้อง (ที่ได้ออกมาแค่ 6 หน้า) มากกว่าอาเธน่ายังไงก็ไม่รู้สิค่ะ... ซึ่งก็เป็นไรที่แปลกใหม่ดีเหมือนกัน
น่าเสียดายที่ตอนของแกไปเจอเอากับตอนของพวกเทพฝันที่ออกจะดึงเรื่องมากไปหน่อยเลยทำให้เนื้อเรื่องน่าเบื่อไปเลยเมื่อเทียบกับตอนของคุณปู... (= =;
และขอบอกว่าจริง ๆ แล้วไม่ค่อยพอใจตอนที่ซิดซังไปซักเท่าไหร่ เพราะมันดูแล้ว อืมม ความซาบซึ้งมันน้อยไปอ่ะค่ะ ถึงจะไปเพราะช่วยเทนมะเหมือนกับตอนของคุณวัว แต่คุณวัวยังรู้สึกมีเวลาให้ซึ้งมากกว่าเลย (>"<)
ปล. รูปซิดซังในรวมเล่้ม หล่--------------------------------------------อมากค่ะ (><)

ชื่อ :อควอเรียส เดเจล
ชื่อเรียก : ท่านเด

ตอนแรกที่ได้อ่านชื่อก็รู้สึกงง ๆ ว่าแปลว่าไรเนี่ย ซึ่งไปลองหาก็ได้พบว่า คำนี้เป็นภาษาฝรั่งเศส (ทำให้คาดได้ว่าท่านก็คงจะเป็นคนฝรั่งเศสอีกอ่ะแหล่ะ) แปลว่า "หิมะละลาย" ค่ะ (ฟังแล้วก็รู้สึกอยากละลายไปด้วย >w<)
ท่านเดได้รับการขนานนามว่าเป็นเซนต์ที่ฉลาดที่สุดของแซงค์ ทำเอาแฟนอย่างข้าพเจ้าอดปลื้มไม่ได้ (ชอบคาแร็คเตอร์แบบคนฉลาด ๆ อ่ะ) ซึ่งเท่าที่ผ่านออกมา ท่านเดดูท่าจะเป็นคนที่ติดหนังสือมากค่ะ ติดถึงขนาดว่า ขนาดไปสนามรบพี่แกยังเอาติดไปนั่งอ่านด้วย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะติดเป็นนิสัยหรือว่า เอาไปทำอะไร แล้วนี่ถ้าตอนสู้จะเอาไปไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย เล่มมันก็ไม่ใช่ขนาดพ็อคเก็ตบุ้คเลยนะคะนั่นนะ (อาวุธ?)
แถมตอนที่อาเธน่าบอกให้ไปบลูกราด ไม่รู้ว่าพี่แกจะกลับวิหารตัวเองไปนั่งหาหนังสือมาอ่านทำไมอีก เพราะเท่าที่เห็น ก็ไม่เห็นได้ข้อมูลที่มันมากกว่าเดิมซักเท่าไหร่เลย (= =;
แต่อย่างน้อยก็ทำให้เราได้รู้ว่า ท่านเดเป็นเซนต์คนแรกในประวัติศาสตร์ของเซย่าที่มีใส่โมเอไอเท็ม (เรียกสั้น ๆ ว่า "แว่น") ด้วยอ่ะค่ะ (>w<)

ชื่อ :พิสเซส อัลบาฟีก้า
ชื่อเรียก :ฟีก้าจัง

ปัจจุบันไปเรียบร้อยแล้วค่ะ ฉลองเปิดสงครามศักดิ์สิทธิ์ (แง๊～)
ด้วยว่าฟีก้าจังต้องอยู่กับพิษตลอดเวลา จึงทำให้แม้แต่เลือดในร่างกายกลายเป็นพิษไปด้วย และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ฟีก้าจังไม่สามารถที่จะอยู่ใกล้กับคนอื่นได้ (แต่เท่าที่ดูพี่แกก็ยังไปเดินเล่นในหมู่บ้านได้บ่อย ๆ นะ)
ด้านนิสัยเรียกว่าคนละเรื่องกับอโฟรเลยทีเดียว (อาจจะเฉพาะในอนิเมก็ได้นะ เพราะเทียบกับในหนังสือแล้วยังค่อนข้างใกล้เคียง) โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับ "ความงาม" อโฟรจะค่อนข้างยึดติดกับความงามมาก แต่ในขณะที่ฟีก้าจังบอกว่าความงามนั่นมีแต่สร้างบาดแผลให้กับความภาคภูมิใจ (ซึ่งอ่านเหตุผลแล้วข้าพเจ้ายังตีความไม่ค่อยแตก แต่เอาเป็นว่าฟีก้าจังไม่ค่อยชอบให้คนชมว่าสวยเท่าไหร่......มั้ง) แถมจริง ๆ แล้วจนก่อนตายพี่แกเพิ่งจะชอบดอกกกุหลาบที่ตัวเองใช้อยู่ เรียกว่าแกเขียนออกมาให้คนอ่านได้ตกใจกับคาแร็กเตอร์แบบใหม่ของราศีมีนเลยก็ว่าได้
ตอนแรกด้วยว่าเส้นของอาจารย์เทชิโรกิ ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ฟีก้าจังยังสวยสู้อโฟรในอนิเมไม่ได้เท่าไหร่ (แหงล่ะ) แต่เพราะท่านมีนอสเล่นระรัว คำว่า งาม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เป็นชุดข้าพเจ้าเลยคล้อยตามไปเลยแต่ชอบตรงที่เท่ห์มากกว่านะ ผู้ชายสวยได้ น่ารักได้แต่ไม่เท่ห์ไม่ได้ค่ะ!!! (คติประจำใจ)