Da capo

ด้วยรีเควสของซึนะจัง(และข้าพเจ้าเองก็อยากลงเหมือนกัน)
เลยขอทำเป็น Milo x Camus Special แล้วกัน แน่นอน Y Alert
ดังนั้นต้องขอความร่วมมือ ท่านที่ไม่เข้าใจหรือสามารถดูรูปวายได้ กรุณาข้ามไปเลยดีกว่าค่ะ

แต่รูปพวกนี้ยังเป็นสมัยที่มี่กะมิวอยู่บ้านเดียวกันเนอ แต่ตอนนี้มิว ๆ ย้ายไปอยู่ไซบีเรียเรียบร้อยแล้วแล้ว
เอาเป็นถือว่านี่คือความทรงจำอันหวานชื่นของทั้งสองแล้วกัน (...เขียนเองยังรู้สึกเน่าเองเลยแฮะ　แต่ยังไงวันนี้ขอเน่าซักวันเถอะ)
เคยเขียนบอกว่ามิโล่ทำงานบริษัทเกมส์ ขอโทษค่ะ ผิดค่ะ มิโล่เป็นคุณหมอต่างหาก

มิโล่ที่ทำงานเป็นผุ้อำนวยการโรงพยาบาล (ทำงาน 9.00-16:00 น.)

พี่แกพอกลับมาก็ตรงเข้าจับคามิวกดทันที
มิโล่ "คามิว กลับมาแล้วจ้าv"
คามิว "หืม มิโล่.......?!! อื~~~~~~~~~~~~~~~ม!!!!"←โดนแบบไม่ทันตั้งตัว
จ๊ว~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~บ vvv ←ยาวอีกต่างหาก


มิโล่ "คามิว เย็นนี้ออกไปเที่ยวข้างนอกกันนะ"
คามิว "หา? ....ก็ได้ (ยังไงข้าวเย็นก็ยังไม่ได้ทำเลย) เมื่อกี้นายเล่นทีเผลอ นายต้องเลี้ยงนะ"←จูบหนึ่งของคามิวเท่ากับข้าวเย็นมื้อหนึ่ง？


มิโล่ "นายชอบอาหารฝรั่งเศสใช่ไหม ฉันจองที่ที่ร้านไว้แล้วล่ะ"←ก็คามิวมันเป็นคนฝรั่งเศสนี่นะ
คามิว "ร้านอาหารฝรั่งเศส?! มิโล่ นายมีเงินถึงขนาดนั้นเหรอ!?" ←มิว ๆ ลืมว่ามิโล่ทำงานเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอยู่
มิโล่ "เพื่อนายแล้วเรื่องแค่นี้เล็กน้อยเท่านั้นเอง" ←เน่าสุดชีวิต
คามิว "มิโล่..........." (きゅ～んｖ)


คามิว "(มีแต่เมนูแพง ๆ ทั้งนั้นเลยไอ้ที่ถูกที่สุดมันก็หลายหลักอยู่นะ)"
มิโล่ "ขอเป็นคอร์สพิเศษ 2 ที่ก็แล้วกัน แล้วก็ขอไวน์ที่แพงที่สุดมาซักขวดแล้วกัน"←สั่งโดยไม่เปิดเมนู แต่ที่ไม่เปิดไม่ใช่เพราะเท่ห์ แต่เพราะมันอ่านภาษาฝรั่งเศสไม่ออกหรอก
คามิว "!!!เดี๋ยวสิ มิโล่ คอร์สพิเศษนั้นมีแต่ของแพง ๆ นะ!! แถมไวน์นั่นขวดหนึ่งตั้งหลายแสนด้วย" ←คนที่อ่านออก
มิโล่ "คามิวชอบดื่มไวน์ไม่ใช่เหรอ ไม่เป็นไรหรอกน่า ก็บอกแล้วว่าเพื่อนายแค่นี้เล็กน้อย"


ระหว่างรออาหารก็นั่งจ้องหน้าคามิวตลอด
คามิว "...........นายมองอะไร"
มิโล่ "ก็คามิวมองกี่ครั้งก็สวยไม่สร่างนี่" ←โอ๊ย ขนลุกโว๊ย ใครก็ได้ขอกระโถนที
คามิว "...บ้า ///////////"


กินอาหารเสร็จก็นั่งมองคามิว (แถมกินโคตรเร็วเลย)
คามิว "///////////" ←เขินจนกินไม่ลง แต่เสียดายของแพงเลยพยายามกินต่อไป

มิโล่ "คามิว ขอกอดหน่อยได้ไหม"
คามิว "........................ก็ได้ เห็นแก่ที่นายเลี้ยงข้าววันนี้" ←ไม่ถูกไปหน่อยเหรอ มิว ๆ

มิโล่ "คามิว.........." ←ท่าทางสุขสุด ๆ
คามิว "(ไหงเราต้องใจเต้นขนาดนี้ด้วยว่ะ)////////////////"

(จากนี้ออก Y ของแท้แล้วค่ะ ติดเรทอีกต่างหาก แต่แค่จูบนะ พระเจ้า อาเธน่า ช่วยด้วย～～!! ญาติพี่น้องทั้งหลายอย่าได้อ่านเชียวนะ!!　＜แล้วแกเขียนทำไมฟะ)

"คามิว..."
คามิวเงยหน้าขึ้นตามเสียงที่เรียกตน และสิ่งที่เขาเห็นก็คือใบหน้าอันหล่อเหลาของมิโล่ที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่เซ็นต์
ตึกตัก
เสียงหัวใจที่เต้นแรงตั้งแต่เมื่อครั้งที่มือของมิโล่เข้ามากุมมือของตนนั้นยังคงเต้นแรงขึ้นไปอีกจนคามิวรู้สึกเหมือนว่ามันจะกระโดดออกจากอกของตนยังไงยังงั้น และคราวนี้มือของมิโล่ที่กุมมือของคามิวไว้กลับเลื่อนมาที่เอวและไหล่ของคามิวแทน
"คามิว"
มิโล่เรียกชื่อของตนอีกครั้ง แต่หากคราวนี้ใบหน้านั้นก็ก้มลงมาใกล้เสียจนริมฝีปากของเขาทั้งสองจะสัมผัสกัน สติที่ยังคงเหลือเพียงเศษเสี้ยวของคามิวร่ำร้องอย่างแพ่วเบาว่าให้ผลักมิโล่ออกไป แต่ทว่าแขนทั้งสองกลับไม่สามารถรวบรวมแรงอะไรที่จะขัดขืนมิโล่ได้เลย ร่างที่อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนนั้นได้แต่เพียงสั่นระริกราวกับกำลังรอจุมพิตจากชายหนุ่มที่กำลังโอบกอดตนอยู่ และแล้วคามิวก็ทำสิ่งที่ตนทำได้เพียงอย่างเดียว....คือหลับตาลง

ในครั้งแรกริมฝีปากของมิโล่เพียงแค่ประทับลงบนริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของคามิวเท่านั้น หากในไม่ช้าจุมพิตอันแพ่วเบานั้นก็ทวีความเร่าร้อนขึ้นเมื่อริมฝีปากของคามิวเผยอเปิดออกราวกับเชื้อเชิญให้มิโล่ล่วงล้ำเข้าไป
"อืม...."
เสียงของคามิวหลุดลอดออกมาเมื่อรู้สึกถึงมิโล่ที่ล่วงล้ำเข้ามา แม้จะเป็นเพียงเสียงเบา ๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้มิโล่กระชับอ้อมแขนโอบกอดร่างบาง ๆ ของคามิวให้แน่นเข้าไปอีก
".....คามิว"
มิโล่ถอนริมฝีปากออกแล้วหรี่ตาพิศมองใบหน้าขาว ๆ ของคามิวซึ่งบัดนี้กลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ดวงตาของคามิวยังหลับอยู่ แต่หากทั้งขนตายาวงอนที่ยังคงสั่นระริก ริมฝีปากที่เผยอเปิดออกน้อย ๆ และเสียงหอบหายใจที่ขาดช่วงเป็นระยะ ก็ทำให้มิโล่อดใจเต้นไม่ได้
"คามิว"
มิโล่เรียกชื่อคนรักของตัวเองอีกครั้งก่อนจะจูบลงบนริมฝีปากนั้น หากแต่ครั้งนี้มิโล่ล่วงล้ำและโหยหามากกว่าครั้งก่อน
"...มิโล่"
เสียงเรียกอันแพ่วเบาของคามิวถูกกลืนหายไปกับจุมพิตอันเร่าร้อน คามิวยกแขนทั้งสองของตนโอบรอบคอมิโล่และขยับใบหน้าเพื่อตอบรับจุมพิตที่มิโล่มอบให้ สติที่เหลือเพียงเศษเสี้ยวได้แตกกระจายไปตั้งแต่เมื่อไร คามิวก็ไม่อาจตอบได้

(แต่ท่าน ๆ โปรดอย่าลืมว่ามันยังอยู่ในร้านอาหาร)
เมื่อริมฝีปากของทั้งสองแยกออกจากกันอีกครั้ง คามิวก็ซบศรีษะของตนลงกับไหล่ของมิโล่ราวกับไม่มีแรงที่จะประคองมันต่อไปได้ มิโล่ยิ้มน้อย ๆ พลางเอานิ้วของตนลูบไปตามผมยาวเหยียดตรงของคามิวพร้อมกับแอบมองใบหน้าที่กลายเป็นสีชมพูจัดและไหล่ที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ก่อนจะเอามือประคองใบหน้านั้นแล้วจุมพิตเบา ๆ ที่หน้าผาก
"คามิว........" มิโล่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเสียจนคามิวรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นไปอีก
"...มิโล่...." ดวงตาที่ชุ่มชื่นของคามิวจ้องมองมิโล่กลับไป
"ฉันจองโรงแรมไว้แล้วล่ะ"

"เอ๋？" ดวงตาของคามิวเบิกกว้างขึ้นทันที"จองไว้แล้ว？....หมายความว่านายตั้งใจเอาไว้อยู่แล้ว？"
"ก็ ต่อจากนี้คามิวคงไม่อยากทำที่นี่ใช่ไหมล่ะ"
"เรื่องนั้นมันต้องใช่อยู่แล้ว แต่ชั้นหมายความว่านายตั้งใจจะพาฉันไปตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นใช่ไหม?!"
"ก็.....ตามเดทคอร์สมันต้องเป็นอย่างนั้นนี่" เสียงมิโล่อ่อยลงเล็กน้อย พลางนึกโกรธนิตรสารที่อ่านไปเมื่อวันก่อน
".......นายเห็นชั้นเป็นคนใจง่ายอย่างนั้นสินะ" เสียงของคามิวเครียดและเย็นชาลงทันที
"หา เปล่านะ!!ไม่ใช่อย่างนั้นนะคามิว!! ชั้นแค่เห็นคามิวกำลังเคลิ้มได้ที่...เฮ้ยไม่ใช่อย่างนั้น!! ฉันไม่ได้หมายความว่าจะมอมเหล้านายแล้วพาไปต่อหรอกนะ"
"หึ นั่นมันแน่อยู่แล้ว กะอีแค่ไวน์ขวดเดียว (มิโล่มันได้กินแค่แก้วเดียว)ไม่ทำให้อแควเรียส คามิวคนนี้เมาได้หรอก ถ้าอย่างนั้นนายจองโรงแรมไว้ทำไม"
"ก็....เผื่อไว้..."
"...สรุปก็คือนายเห็นชั้นจะยอมง่ายไม่ใช่เรอะ"
"ไม่ใช่นะ!!!"
"งั้นนายก็คิดว่าจะเอาอาหารฝรั่งเศสมาล่อชั้นล่ะสิ"
"เปล่าเลย คามิว!!"
"พอกันที ชั้นไม่อยากฟังที่นายพูดแล้ว" คามิวกอดอกพร้อมกับสะบัดหน้าไปอีกทาง
".............คามิว～～～"
อโฟรดีเต้ที่มาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้ได้ เดินเข้ามาตบไหล่มิโล่แล้วยิ้มให้อย่างเห็นใจก่อนจะเดินจากไป

～End～

แหงะ หักมุมจบ？ รูปสุดท้ายมันดันเป็นรูปนั้นนี่นาไม่ค่อยสมเหตุสมผลก็ขอโทษด้วยนะคะแต่ได้เขียน Y เป็นครั้งแรกหลังจากผ่านไป 10 กว่าปี ฉาก Y คือจำมาจากของท่าน ๆ นี่แหล่ะคะ ตอนแรกตั้งใจจะเขียนแบบบรรยายอย่างที่เคยเขียนหรอก เพราะภาษาไทยแย่เอามาก ๆ อ่านเป็นอย่างเดียว แต่ไหงดันเขียนออกมาได้ （＞＜；นี่ต้องเป็นเพราะฟิคของท่านทั้งหลายที่ไปอ่านมาแน่เลย เอ้～～ ถึงมันจะแย่แค่ไหนอย่าเอาไปบอกกระทรวงไอ＿ทีนะ ข้าพเจ้ายังอยากเขียนบล็อกอยู่
ตามความเห็นของข้าพเจ้าแล้วถ้าจะชวนคามิวต้องชวนให้Natural มากที่สุดไม่งั้นถูกตบ？
โอย อยากอ่านมี่มิวของคนอื่นอีกอ่ะ ใครก็ได้เขียนอ่านทีเถอะ

>>ฟูจัง
ข้าพเจ้าเองก็เรียนจีนมานิดหน่อย แต่ปัจจุบันหยุดเรียนไประยะหนึ่งแล้วค่ะ ตั้งใจว่าถ้าทบทวนแล้วจะกลับไปเรียนต่อ แต่ลืมไปเยอะแล้วเหมือนกัน บวกกับขี้เกียจมาก ๆเลยพูดไม่ได้ซักระโยคเลย เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ ค่ะ(－－；

>>คุณนามิ
ขอบคุณมากค่ะ ที่เอารูปมาแบ่งปันกันดู (＾＾) ของทางข้าพเจ้ามันยังเพิ่งจะจับมือกันได้เองมั่ง แถมเฮียวกะมันเพื่อนน้อยเหลือเกิน มันสนิทแต่กับอาจารย์มันอ่ะคะ กลุ้มใจมากค่ะ อย่างน้อยอยากให้พวกบรอนซ์มันเป็นเพื่อนกันให้หมดทั้ง 5 คนอ่ะ!!　（แถมยังมีโกลด์อีก 12 คนที่จะให้มันเป็นเพื่อนกันอีกนะ แหงะ）

>>คุณtako0
คนเขียนคนนี้เขียนออกมาแล้วสมกับเป็น official มากค่ะ ไม่เสียบรรยากาศของ "เซนต์เซย่า" เลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าทางสต๊าฟอนิเมจะช่วยทำออกมาเป็นอนิเมชั่นได้ไหมนี่ เสียดายอยู่อย่างเดียวคือไม่มีโกลด์โผล่ออกมาเลยซักคนนี่สิ มีตอนบรรยายถึงว่า พวกนี้เดินผ่าน 12 วิหารด้วยนะ แต่ไม่ยักกะมีโกลด์ออกมาซักคน หรือว่าโดยปกติ พวกมันไม่ได้นอนกันที่วิหาร?

>>คุณIcys
ไม่เชิงภาคใหม่ค่ะ มันเป็นนิยายค่ะ อาจารย์คุรุมะดะคงเป็นคนเขียนเรื่อง แล้วให้คุณฮามาซากิเขียนออกมาเป็นนิยายมากกว่า รู้สึกว่าจะออกมาช่วงเดี๋ยวกับอนิเมภาคฮาเดส 12 ปราสาท
จริง ๆ แล้วเมื่อก่อนข้าพเจ้าเฉย ๆ กับคนผมยาวนะรู้สึกว่าผมสั้น ๆ แล้วมันจะดูเป็นเด็กหนุ่มมากกว่าเลยชอบแต่คนผมสั้นมาตลอด แต่มาเซย่านี่แหล่ะที่มาชอบคนผมยาว แต่ถ้าพูดตามรูปลักษณ์ภายนอกแล้วชูร่านี่แหล่ะสเปคที่สุดเลย (ยกเว้นตาตี่ ๆ )

>>คุณrin
1. จะว่าเป็นฉายาก็คงไม่ถูกซะทีเดียว แต่คิดว่าเป็นชื่อที่ตัวเองเป็นคนตั้งซะมากกว่า เพราะเท่าที่ดูอย่างชื่อคามิวหรือมิโล่ก็มีคนชื่อนี้จริง ๆ (แต่อาจจะไม่ได้ออกเสียงอย่างนี้มั่ง) แต่อย่างว่าแหล่ะค่ะ ถ้าสมมุติคามิวเกิดชื่อจริง ๆ ว่า ปิแอร์ขึ้นมา (ชื่อแบบคนผรั่งเศส)ข้าพเจ้าคงช็อคไปเหมือนกันล่ะ
2. เซนต์นี่เฉพาะของอาเธน่าค่ะ แล้ว 40 คนนี่ดูเหมือนจะนับพวกที่โดนเซย่าสอยไปแล้วด้วย
3. เย้ !! มีคนอึ้งเหมือนกัน
4. ข้าพเจ้าก็ว่าเก่งสุดในซิลเวอร์คงเป็นมิสทรี่นี่แหล่ะ ส่วนออร์เฟนี่พลังโจมตีสูงก็จริง แต่พลังป้องกันไม่ได้เรื่องเลย เพราะอย่างนี้มันถึงไมได้เป็นโกลด์แหงเลย

>>คูณzuna
จริง ๆ แล้ว คามิวนี่ใจดีหรือเปล่าหว่า แต่ถ้าให้เทียบกับมารินหรืออาจารย์ของอิคคิก็คงใจดีกว่าแหล่ะค่ะ (^^;
เพราถ้าให้แบ่งแล้วล่ะก็
กล่มอาจารย์เฮียบ ---มาริน อาจารย์อิคคิ
กลุ่มอาจารย์ใจดี ----โดโก คามิว อาจารย์ชุน
โหดสุดนี่มารินค่ะข้าพเจ้าว่า
ในเรื่องเขาบรรยายชุดเกราะของเมย์ว่าประมาณออกมาแนวเดียวกันชุนอ่ะคะ (จะเข้าใจไหมนี่)
อืม ซึนะจังจับจุดได้ถูกมาก อยากให้อาจารย์แกช่วยเขียนถึงตอนพวกโกลด์มันออกไปเที่ยวบ้างแฮะ แต่เท่าที่อ่านในเรื่องเหมือนพวกมันก็ไม่ได้นอนที่วิหารยังไงไม่รู้สิ หรือว่ามีบ้านพักต่างหาก?

>>คุณpuengba
ข้าพเจ้าว่าคามิวนี่แมนที่สุดก็ตอนเตะเฮียวกะนี่แหล่ะค่ะ (เห็นครั้งแรกช็อคไปเลย< หมายถึงหลังจากดูอย่างจริงจังแล้วน่ะนะ)

>>คุณnunun
ข้าพเจ้าสงสัยว่าทำไมเดธมันถึงยอมรับงานนี้มากกว่า เพราะดูท่าทางแล้วมันไม่ค่อยชอบดูแลใครซะเท่าไหร่ เอ หรือว่าไม่ใช่

>>คุณ19sep
โกลด์เซนต์ทุกคนมีลูกศิษย์ก็ดีสิคะ (^^) อยากรู้เหมือนกันว่าลูกศิษย์ของคนอื่น ๆ มันเป็นยังไง ไม่แน่ว่าลูกศิษย์อโฟรคือมิสทรี่หรือเปล่าเนี่ย